اثر پروانه ایی

mojtabaalmasi — Sat, 05 Sep 2009 12:17:02 GMT

تا ریشه در آب داریم

امید ثمری هست هنوز

دوباره ترس

mojtabaalmasi — Thu, 27 Aug 2009 16:09:19 GMT

ترسناكترين چيزي كه در زندگي باآن روبرو شده ام يك تكه كاغذ سفيد است( به نقل از ا.ه)

عاشقانه

mojtabaalmasi — Tue, 25 Aug 2009 16:22:18 GMT

نعره زد عشق که خونین جگری پیدا شد
حکم لرزید که صاحب نظری پیدا شد

فطرت آشفت که از خاک جهان مجبور
خودگری خود شکنی خود نگری پیدا شد

خبری رفت ز گردون به شبستان ازل
حذر ای پرده‌گیان پرده دری پیدا شد

کآرزویی خبر از پیش به آغوش حیات
چشم وا کرد و جهان دگری پیدا شد

زندگی گفت که در خاک تپیدم همه عمر
تا از این گنبد دیرینه دری پیدا شد

جدال عقل و عشق

mojtabaalmasi — Mon, 03 Aug 2009 08:11:18 GMT

به حکم غریزه دوست داشتن را تجربه کرده ام

پدرم را دوست دارم

هر موضوعی تا زمانی برایم جذابیت دارد که مبهم و رازآلود باشد،

از این رو دوست ندارم چیزی را بدست بیاورم چون برایم می شود عادت و تکرار

حتی دوست داشتن را...

امتداد زمان

mojtabaalmasi — Mon, 13 Jul 2009 15:19:18 GMT

گرگها بدانند که در اين ايل غريب

گر پدر مرد تفنگ پدری هست هنوز

بزرگ شدن يا ....

mojtabaalmasi — Thu, 02 Jul 2009 15:38:18 GMT

اگر يك بچه انقدر بزرگ شده باشد كه بتواند دوست داشته باشد

آنقدر هم بزرگ شده است كه بتواند غصه بخورد!

اولین گناه

mojtabaalmasi — Thu, 18 Jun 2009 11:51:01 GMT

و اينک من می مانم و مي رود از يادم همه خاطرات کودکي

و من خواهم رفت و به جا خواهد ماند خاطراتي کودکانه شايد، در خاطر کودکاني چموش

که روزي مردي يا زني خواهند شد در قمار خسته دليهاي هر رهگذر

ازو نيز شايد، به نام غريبه در داستانهاي شبانه يادگاري بماند

و از صداي اين ساز در گنبد دوار که مي پيچد روز و شب را بهم

جيرجيرکها متولد خواهند شد و طعمهي گنجشککان خانهي مادربزرگی در روستايي مانده در صحراي دور که اينک خفته در زير خاک

و من اينک نميدانم که با که، ولي مي گويم از همه ي آنچه گفته اند و ميدانيم:

حسرت اولين گناه ،رنگ زندگی است شايد....

فلاش بک!!

mojtabaalmasi — Thu, 18 Jun 2009 11:11:18 GMT

^{مريم چرا با ناز و با افسون و لبخندي؟
                                به جانم شعله افكندي،
                                                           مرا ديوانه كردي
امشب كه با ناله، غمت در ديده مي بارد
                                     دلم در سينه مينالد،
                                                           مرا دیوانه کردی
رفتي مرا تنها به دست غم رها كردي
                                 به جان من خطا كردي
                                                          مرا ديگر نخواهي
پيدا شدي با غم، تو در جام شراب من
                                   ازاين حال خراب من
                                                      بگو ديگر چه خواهي
اشكي كه ريزد ز ديده ي من،
                          آهي كه خيزد ز سينه ي من،
                                                              رنگ تمنا ندارد
تو آن گل مريم سپيدي،
                             بي تو دلم شوري و اميدي،
                                                           ديگر به دنيا ندارد
همچون نسيم از برم بگذر
            يك لحظه در ديده ام بنگر
                             شايد نشاني ز عشق و وفا،
                                                     بينم به چشم تو بار دگر
اشكي كه ريزد ز ديده ي من،
                            آهي كه خيزد ز سينه ي من،
                                                               رنگ تمنا ندارد
تو آن گل مريم سپيدي،
                               بي تو دلم شوري و اميدي،
                                                            ديگر به دنيا ندارد}

بی دلیل

mojtabaalmasi — Thu, 18 Jun 2009 10:58:18 GMT

                               _{^{درد عشق و انتظار       دارم زان شب یادگار
                                   در آن شب سرد پاییز     آهنگ سفر میکردی
                                  از رهگذری محنت خیز دیدم که گذر می کردی
                                   درد عشق و انتظار       دارم زان شب یادگار}}

_{^{تو رفتی و دلم غمین شد قرین آه آتشین شد
از آن شبی که برنگشتی}}

_{^{جهان که شادی آفرین بود به چشم من غم آفرین شد
از آن شبی که بر نگشتی}}

_{^{لا لا لالا لالا لالا لا
لا لا لالا لالا لالا لا
لا لا لالا لالا لالا لا}}

_{^{در آن شب سرد پاییز آهنگ سفر میکردی}}

_{^{(از آن شب سرد خزان شبها گذشته داستان باده و مینا گذشته}}

_{^{روزگاری بر من تنها گذشته)}}

_{^{تو رفتی و دلم غمین شد قرین آه آتشین شد
از آن شبی که برنگشتی}}

_{^{جهان که شادی آفرین بود به چشم من غم آفرین شد
از آن شبی که بر نگشتی}}

_{^{لا لا لالا لالا لالا لا
لا لا لالا لالا لالا لا
لا لا لالا لالا لالا لا}}

_{^{از آن شبی که برنگشتی...}}

سمفونی زندگان

mojtabaalmasi — Tue, 13 Jan 2009 09:45:18 GMT

_{گرماي تابستان از کوچههاي ده به کندي ميگذشت و تابستان توي زندگي نخنماي مردم آزادنه سرک ميکشيد و رد ميشد. صورتِ سرخ و عرقهاي ولو بر صورت آدما نشان از رخوت و بيحالي يک بعد از ظهرگرم تابستاني را داشت که مردا به خاطر خشکسالي و کمآبي، راهي شهر شده بودند. سگهاي ده، زير پرچينها يا سايههايي لرزان، دهندره ميکردن، پوزههاشونو با دست ميماليدن و پشههاي مزاحم رو با دم ميپروندن.}