^{اگر يك بچه انقدر بزرگ شده باشد كه بتواند دوست داشته باشد}

    ^{آنقدر هم بزرگ شده است كه بتواند غصه بخورد!}

 و من خواهم رفت و به جا خواهد ماند خاطراتي کودکانه شايد، در خاطر کودکاني چموش

که روزي مردي يا زني خواهند شد در قمار خسته دليهاي هر رهگذر

  ازو نيز شايد، به نام غريبه در داستانهاي شبانه يادگاري بماند

و از صداي اين ساز در گنبد دوار که مي پيچد روز و شب را بهم

جيرجيرکها متولد خواهند شد و طعمه­ي گنجشککان خانه­ي مادربزرگی  در روستايي مانده در صحراي دور که اينک خفته در زير خاک

و من اينک نميدانم که با که، ولي مي گويم از همه ي آنچه گفته اند و ميدانيم:

                                                حسرت اولين گناه ،رنگ زندگی است شايد....

^{مريم چرا با ناز و با افسون و لبخندي؟
                                به جانم شعله افكندي،
                                                           مرا ديوانه كردي
امشب كه با ناله، غمت در ديده مي بارد 
                                     دلم در سينه مينالد،
                                                           مرا دیوانه کردی
رفتي مرا تنها به دست غم رها كردي
                                 به جان من خطا كردي
                                                          مرا ديگر نخواهي
پيدا شدي با غم، تو در جام شراب من
                                   ازاين حال خراب من
                                                      بگو ديگر چه خواهي
اشكي كه ريزد ز ديده ي من،
                          آهي كه خيزد ز سينه ي من،
                                                              رنگ تمنا ندارد
تو آن گل مريم سپيدي،
                             بي تو دلم شوري و اميدي،
                                                           ديگر به دنيا ندارد
همچون نسيم از برم بگذر
            يك لحظه در ديده ام بنگر 
                             شايد نشاني ز عشق و وفا،
                                                     بينم به چشم تو بار دگر
اشكي كه ريزد ز ديده ي من،
                            آهي كه خيزد ز سينه ي من،
                                                               رنگ تمنا ندارد
تو آن گل مريم سپيدي،
                               بي تو دلم شوري و اميدي، 
                                                            ديگر به دنيا ندارد}

                                   _{^{درد عشق و انتظار       دارم زان شب یادگار
                                   در آن شب سرد پاییز     آهنگ سفر میکردی
                                  از رهگذری محنت خیز  دیدم که گذر می کردی
                                   درد عشق و انتظار       دارم زان شب یادگار}}

                                 _{^{تو رفتی و دلم غمین شد        قرین آه آتشین شد
                                                از آن شبی که برنگشتی}}

                            _{^{جهان که شادی آفرین بود       به چشم من غم آفرین شد
                                               از آن شبی که بر نگشتی}}

                                                    _{^{لا لا  لالا  لالا  لالا   لا
                                                    لا لا  لالا  لالا  لالا   لا
                                                    لا لا  لالا  لالا  لالا   لا}}

                             _{^{در آن شب سرد پاییز                  آهنگ سفر میکردی}}

                      _{^{(از آن شب سرد خزان شبها گذشته   داستان باده و مینا گذشته}}

                                            _{^{روزگاری بر من تنها گذشته)}}

                                 _{^{تو رفتی و دلم غمین شد        قرین آه آتشین شد
                                                از آن شبی که برنگشتی}}

                            _{^{جهان که شادی آفرین بود       به چشم من غم آفرین شد
                                               از آن شبی که بر نگشتی}}

                                                    _{^{لا لا  لالا  لالا  لالا   لا
                                                    لا لا  لالا  لالا  لالا   لا
                                                    لا لا  لالا  لالا  لالا   لا}}

                                              _{^{از آن شبی که برنگشتی...}}

         _{گرماي تابستان از کوچه­هاي ده به کندي مي­گذشت و تابستان توي زندگي نخ­نماي مردم آزادنه سرک مي­کشيد و رد مي­شد. صورتِ سرخ و عرق­هاي ولو بر صورت­ آدما نشان از رخوت و بي­حالي يک بعد از ظهرگرم تابستاني را داشت که مردا به خاطر خشکسالي و کم­آبي، راهي شهر شده بودند. سگ­هاي ده، زير پرچين­ها يا سايه­هايي لرزان، دهن­دره مي­کردن، پوزه­هاشونو با دست مي­ماليدن و پشه­هاي مزاحم رو با دم مي­پروندن.}

^{فاحشه­ي روياهاي من آبستن ترديد مي­شود در کرانه­هاي نگاهِ  لبريز ازحسرت هم­آغوشي عابران خیابان،}

   ^برگرد

   ^برگرد.

^{برگرد و بر خنده­ي ماسيده بر لبان لرزان مرد اسير قاب عکس، نشان دست شوم تقدير را بنگر}

^{برگرد...}

          ^{انگار قرار بود تا ابد برف بر سر مردم بينوا فرو بريزد. سوز سرما هرم نفس هاي  مرگ بود در بيابان و دشت، دشت سفيدي که دو دستي گلوي ده رو مي فشرد و با هر بارش برف انگار حلقه­ي دستهاي مرگ بر گردن روستا واهالي آن تنگ تر مي شد.مردم زير کرسي هاي نه چندان گرم خود خزيده بودند و چشم انتظار نفس گرم بهار. شبهاي برفي ده قاصد مرگ بود و زوزه گرگ هاي گرسنهء دشت، صفير آن}

 قار قار...کلاغها به ترکی می گویند برف برف برف...قار قار قار

برف می نشیند بر زمین اما دل من دیگر نه برف را می شناسد و نه به آه گرمی دل خوش می کند دستان سرد و سرخ من ....

آخ دلم ...

دلم دوباره باز هوای برف کرده...

دلم می سوزد از سرخی دستانم ...

وای دلم...

 ^{نه فرصت دارم نه مي دانم چه کنم}